مبتدا و کانونی سازی در گزیده‌هایی از صحیفه سجادیه (بر اساس نظریه لمبرکت)

آرام، یوسف. (1396). بررسی گفتمان‌نماهای تاکیدی در زبان فارسی. زبان فارسی و گویش‌های ایرانی، 2(3)، 41–63.

ابن‌سینا، حسین بن عبدالله. (1426). القانون فی الطب. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.

ابن‌میثم البحرانی، کمال‌الدین میثم بن علی. (1420). شرح نهج‌البلاغه. بیروت: دار الثقلین.

ابن‌هشام الأنصاری، عبدالله بن یوسف. (1435). مغنی الأدیب. قم: حوزه علمیه قم.

اصغری، جواد. (1395). رهیافتی نو بر ترجمه زبان عربی. تهران: جهاد دانشگاهی.

اکبری‌زاده، فاطمه، حق‌بین، فریده، و رضایی، فاطمه. (1398). نقد ترجمه ساخت اطلاعی نشاندار در نمایشنامه شهرزاد توفیق الحکیم. پژوهش‌های ترجمه در زبان و ادبیات عربی.

الهی قمشه‌ای، مهدی. (1392). ترجمه صحیفه سجادیه (چاپ چهارم). قم: انتشارات صبح پیروزی.

الجرجانی، عبدالقاهر بن عبدالرحمن. (1404). دلائل الإعجاز (تعلیق محمود محمد شاکر، چاپ اول). قاهره: دار الکتب العلمیة.

الجوهری، اسماعیل بن حماد. (1404). الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربیة (چاپ اول). بیروت: دار العلم للملایین.

حق‌بین، فریده، و پارساکیا، مژده. (1393). بررسی ویژگی‌های ممیز مقولات نقشی آغازگر، مبتدا و کانون در زبان فارسی. ویژه‌نامه فرهنگستان، (10)، 13–24.

خالقیان، ام‌البنین. (1391). معجم إعراب و ألفاظ الصحیفة السجادیة (چاپ اول). قم: حوزه علمیه.

دبیرمقدم، محمد. (1388). پژوهش‌های زبان‌شناختی فارسی: مجموعه مقالات (چاپ چهارم). تهران: مرکز نشر دانشگاهی.

درزی، علی. (1389). کانونی‌سازی در زبان فارسی. مجله زبان و زبان‌شناسی، (12).

راسخ‌مهند، محمد. (1384). بررسی انواع تاکید در زبان فارسی. مجله زبان و زبان‌شناسی، (1).

راسخ‌مهند، محمد. (1398). نحو زبان‌شناسی: نگاهی نقشی ـ رده‌شناختی. تهران.

راسخ‌مهند، محمد. (1387). نقش ساخت اطلاعی در ترجمه. زبان‌شناسی تطبیقی، 1(1)، 1–17.

رضایی، فاطمه. (1397). بررسی انتقال معنای ساخت‌های اطلاعی نشاندار در ترجمه‌های فارسی نمایشنامه شهرزاد توفیق حکیم (پایان‌نامه کارشناسی ارشد، با راهنمایی فاطمه اکبری‌زاده و فریده حق‌بین). دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه الزهراء.

الزمخشری، ابو‌القاسم محمود بن عمر. (1417). الفائق فی غریب الحدیث. بیروت: دار الکتب العلمیة.

الزمخشری، محمود بن عمر بن محمد. (1999). الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل و عیون الأقاویل فی وجوه التأویل. بیروت: دار الجیل.

السامرائی، فاضل صالح. (2006). بلاغة الکلمة فی التعبیر القرآنی (الطبعة الثانیة). قاهره: شرکة العاتک لصناعة الکتاب.

السامرائی، فاضل صالح. (2000). معانی النحو. اردن: دار الفکر.

عمایره، حنان اسماعیل احمد. (1425). التراکیب الإعلامیة فی اللغة العربیة (پایان‌نامه دانشگاهی). جامعة الأردن، کلیة الدراسات العلیا.

قنبرنژاد، معصومه. (1402). بررسی تعادل کاربردشناختی در ترجمه ساخت‌های اطلاعی نشاندار از عربی به فارسی بر مبنای نظریه ساخت اطلاع لمبرکت: مطالعه موردی الشحاذ، الطریق و زقاق المدق نجیب محفوظ (پایان‌نامه دانشگاهی، با راهنمایی ابراهیم اناری). دانشگاه اراک، دانشکده ادبیات و علوم انسانی.

گلفام، ارسلان، امینی، رضا، کرد، کامبوزیا، زعفرانلو، عالیه، و آقاگلزاده، فردوس. (1389). بررسی تحولات معنایی و ساخت اطلاع ساخت‌های نشانداری در فرآیند ترجمه از انگلیسی به فارسی. پژوهش‌های زبان و ادبیات تطبیقی، 85(1)، 1–113.

ماهوتیان، شهرزاد. (1390). دستور زبان فارسی از دیدگاه رده‌شناسی (ترجمه مهدی سمائی). تهران: نشر مرکز.

المتوکل، احمد. (1993). آفاق جدیدة فی نظریة النحو الوظیفی. رباط: منشورات کلیة الآداب و العلوم الإنسانیة بالرباط.

المتوکل، احمد. (2020). الخطاب و خصائص اللغة العربیة (چاپ اول). الجزائر: منشورات الاختلاف.

المتوکل، احمد. (1985). الوظائف التداولیة فی اللغة العربیة (چاپ اول). المغرب: منشورات الجمعیة المغربیة للتألیف و الترجمة و النشر.

مدرسی، بهرامی. (1386). ساخت اطلاع و بازنمایی آن در زبان فارسی (رساله دکتری). دانشگاه علامه طباطبایی.

المدنی الشیرازی، سیدعلی‌خان. (1443). ریاض السالکین فی شرح صحیفة سید الساجدین. قم: مؤسسة النشر الإسلامی.

معروف، یحیی. (1381). فن ترجمه (چاپ دوم). تهران: سمت.

مهدوی‌مهر، زهراء. (1401). بررسی تطبیقی ترجمه ساخت‌های اطلاعی نشان‌دار در ترجمه‌های نهج‌البلاغه (پایان‌نامه دانشگاهی، با راهنمایی حامد صدقی و سید عدنان اشکوری). دانشکده ادبیات، دانشگاه خوارزمی.

نیازی، شهریار، و قاسمی‌اصل، زینب. (1397). تحلیل زبان‌شناختی متون عربی با تکیه بر دستور نقش‌گرای هلیدی (چاپ اول). تهران: دانشگاه تهران.

الهاشمی، احمد. (1395). جواهر البلاغه (ترجمه حسن عرفان). قم: نشر بلاغت.

همایونی، سعداله. (1399). واکاوی ویژگی‌های ممیز مقولات کاربردشناختی در زبان عربی: مورد مطالعه کانون، موضوع، مبتدا و دنباله‌رو. انجمن ایرانی زبان و ادبیات عربی، 16(55)، 167–189.