پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 31 |
| تعداد شمارهها | 427 |
| تعداد مقالات | 4,065 |
| تعداد مشاهده مقاله | 5,528,546 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 5,713,114 |
دگردیسی حمام از فضای جمعی به خلوتِ خصوصی: تحلیل پیامدهای هویتزدایی شهری بر بحران آب در تهران | ||
| زیست سیاست و توسعه | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 29 اردیبهشت 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/jbpd.2026.145812.1042 | ||
| نویسندگان | ||
| رسول محسنزاده1؛ محمد اسکندری نسب* 2؛ لیلا فاتحی3 | ||
| 1دکتری انسانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری جامعهشناسی توسعه اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| 3کارشناسی ارشد مددکاری اجتماعی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| بحران آب در تهران، برخلاف رویکردهای غالب فنی-مهندسی که آن را صرفاً مسئلهای مدیریتی میدانند، ریشه در دگردیسیهای فرهنگی و فضایی زیست شهری دارد. این مقاله با واکاوی رابطه میان هویتزدایی فضایی و گرایش افراطی به حمام در میان شهروندان تهرانی، استدلال میکند که اتلاف آب در حمام پاسخی نمادین به فرایندهای طرد و پسراندگی فضایی در دوران هژمونی نئولیبرالیسم شهری است. برای اثبات این مدعا محققان با بهرهگیری از نظریه زمینهای ساختگرا، مصاحبه و تحلیل اسناد تاریخی (بهویژه دوره قاجار)، نشان میدهد که حمام در تهران معاصر کارکردی فراتر از شستشو داشته است: فضایی برای بازتولید خلوت، بازسازی هویت و پالایش نمادین از «آلودگی دیگری» در شهر فاقد تعلق است. یافتهها حاکی از آن است که فروپاشی نظام محله، عمودیسازی و تجاریسازی فضا، حس «آلودگی نمادین» را چنان تشدید کرده که حمام به آخرین پناهگاه حریم خصوصی و مکانی برای زدودن امر بیرونی بدل شده است. مقاله نتیجه میگیرد که بحران آبی تهران بدون بازاندیشی در زیستسیاست فضای شهری و بازسازی شبکهای از فضاهای میانجی (که تعلق و تفاوت را ممکن سازند) قابل حل نخواهد بود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| کلانشهر؛ بحران آب؛ حمام؛ خلوت؛ فضای شهری؛ آلودگی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 18 |
||