| تعداد نشریات | 34 |
| تعداد شمارهها | 441 |
| تعداد مقالات | 4,190 |
| تعداد مشاهده مقاله | 6,145,077 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 6,122,075 |
بررسی نمود و تاثیر سانسور در شعر معاصر ایران با تاکید بر تحلیل گفتمانی اشعار فرّخی یزدی، ملکالشعرا بهار و نیما یوشیج | ||
| تحلیل گفتمان ادبی | ||
| دوره 4، شماره 2 - شماره پیاپی 13، مرداد 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی فارسی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/lda.2026.145991.1140 | ||
| نویسندگان | ||
| احمد بیرانوند* 1؛ مسعود سپه وندی2؛ علی فرداد2 | ||
| 1گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم آباد، ایران. | ||
| 2گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم آباد، ایران | ||
| چکیده | ||
| در دورۀ پهلوی اول، رضاشاه علیرغم ایجاد اصلاحات، با اقدامات مستبدانه، حوزۀ ادبیات را با سانسور شدید مواجه کرد. این پژوهش، با هدف بررسی نمود و تاثیر سانسور در اشعار فرخی یزدی، بهار و نیما یوشیج، با رویکرد تحلیل انتقادی گفتمان فرکلاف، به شیوۀ توصیفی و تحلیلی، انجام شده است. به این منظور تعدادی از اشعار این شاعران، در سه سطح توصیف، تفسیر و تبیین بررسی شده است. فرخی یزدی در بیشتر اشعارش بیپروا و با بیانی مستقیم، به انتقاد از حاکمان پهلوی پرداخته است و گفتمان آزادیخواهی و اعتراض به عوامل قدرت، مفهوم شعرش را تشکیل میدهد. بهار با استفاده از قالبهای سنتی و به طور مستقیم یا نمادین به بیان بیعدالتیها و ظلم حاکمان پرداخته است و گفتمان اعتراض را در برابر استبداد شکل میدهد. نیما یوشیج نیز، برای بیان اعتراض، زبان نمادین را بر بیان مستقیم ترجیح میدهد و برای فرار از سانسور از نمادهای طبیعی بهره میبرد تا انتقاد خود را نسبت به حاکمان و شرایط تلخ جامعه در قالب شعر نو نشان دهد. تحلیل شعر این شاعران، نشان میدهد که سانسور از طرفی باعث محدودیّت، خودسانسوری، آثار آنها شده است و از طرفی دیگر، یکی از عوامل تاثیرگذار در ایجاد ابتکار در سبک شعرشان بودهاست؛ چنان که شعرشان را میتوان عرصهای برای انعکاس و به چالش کشیدن گفتمانهای قدرت دانست و زبان علاوه بر کارکرد ادبی، ابزاری برای مقاومت و نقد روابط قدرت است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سانسور؛ تحلیل انتقادی گفتمان؛ نورمن فرکلاف؛ فرخی یزدی؛ ملکالشعرای بهار؛ نیما یوشیج | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 8 |
||