پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 34 |
| تعداد شماره‌ها | 457 |
| تعداد مقالات | 4,344 |
| تعداد مشاهده مقاله | 6,730,506 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 6,582,330 |
مطالعه‌ای تطبیقی بر تجلی سازهای موسیقی در دیوان مولوی کُرد و مثنوی مولانا | ||
| پژوهشنامه ادبیات کردی | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 09 آبان 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/jokl.2026.144362.1451 | ||
| نویسنده | ||
| شهین محمد سعید امین الجاف* | ||
| استادیار، دانشگاه گرمیان، کلار، عراق | ||
| چکیده | ||
| موسیقی و ابزارهای آن همواره در شعر عرفانی نقش پررنگی داشته‌اند؛ نه صرفاً به عنوان عناصر صوتی، بلکه به مثابة نمادهایی برای بیان مفاهیم معنوی، سلوکی و درونی. در این میان، مولوی بلخی و مولوی کُرد دو شاعر برجسته‌ای هستند که از سازهای موسیقی بهره‌برداری‌های متفاوت داشته‌اند. در این پژوهش، به بررسی تطبیقی بازتاب و کارکرد سازهای موسیقی در اشعار مولوی کُرد و مثنوی معنوی مولانا جلال‌الدین بلخی پرداخته شده است. مسئله‌ی اصلی پژوهش، تحلیل چگونگی تجلی مفاهیم عرفانی، عاطفی و نمادین از رهگذر سازهایی چون نی، دف، چنگ، رباب، سنتور، سرنا و دهل در شعر این دو شاعر است. هدف پژوهش، تبیین تفاوت‌ها و اشتراکات این دو نگرش عرفانی- هنری و کشف لایه‌های معنایی موسیقی در شعر فارسی و کردی عرفانی است که به روش تحقیق توصیفی‌ـ‌تحلیلی و با تحلیل متن‌های شعری و استخراج شواهد، معنا و نقش هر ساز در منظومه فکری و عرفانی دو شاعر، انجام شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که مولانا جلال‌الدین بلخی، سازها را در بستر مفاهیم رمزی، سلوکی و فلسفی به کار می‌گیرد و در بسیاری موارد از آن‌ها عبور کرده و به حقیقت ورای صدا می‌رسد، در حالی‌که مولوی کُرد از سازها برای بازتاب احساسات، تجربه‌های درونی و شور و سوز عاشقانه بهره می‌برد. سازها در شعر مولوی کُرد بیشتر ابزاری برای ابراز حالات انسانی و ایجاد هم‌دلی در فضای آیینی‌اند، در حالی‌که در مثنوی، این ابزار به نمادهای پیچیده‌ی سلوک و تمثیل‌های روحانی بدل می‌شوند که گاه نه‌تنها وسیله‌ی بیان‌اند، بلکه محل تردید و گذر نیز واقع می‌شوند. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| "؛ موسیقی"؛ ساز"؛ مولانا جلال‌الدین بلخی"؛ ، "؛ مولوی کُرد" | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2 |
||