| تعداد نشریات | 34 |
| تعداد شمارهها | 450 |
| تعداد مقالات | 4,277 |
| تعداد مشاهده مقاله | 6,423,015 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 6,370,342 |
مطالعۀ کیفی کاربردهای کاتارسیس حاصل از تعزیه در سایکودرام | ||
| جامعه شناسی فرهنگ و هنر | ||
| مقاله 7، دوره 7، شماره 3 - شماره پیاپی 25، مهر 1404، صفحه 81-96 اصل مقاله (874.09 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22034/scart.2025.141122.1507 | ||
| نویسندگان | ||
| پیام زین العابدینی* 1؛ مژگان مظاهری نیا2 | ||
| 1استادیار، دپارتمان هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| 2دانشجوی کارشناسیارشد تئاتر، دانشگاه کمالالملک نوشهر، نوشهر، ایران | ||
| چکیده | ||
| نمایش تعزیه از دیرباز در میان شیعیان، از جایگاه والایی برخوردار بوده است. اقشار مختلف جامعه با ردههای سنی گوناگون مخاطبان این هنر آئینی هستند. تماشاگران صرفاً برای دیدن رویدادی تاریخی یا آئینی به تماشای تعزیه نیامده بلکه با حضورشان در این مراسم مشغول عبادت و سوگواری میشوند و در نتیجهی این مشارکت، تزکیه و پالایش نفس که ارسطو از آن به اسم «کاتارسیس» یاد میکند را تجربه میکنند. همچنین از یک سدهی گذشته تاکنون در علم روانشناسی، مقولهی رواننمایشگری بسیار مورد توجه قرار گرفته است. بدین صورت که افراد با حضور در جلسه سایکودرام تزکیه نفس را تجربه میکنند. کاتارسیس حاصل از تعزیه و سایکودرام قابلیت این را دارد که در یک راستا، در جهت درمان بیماران روحی و روانی مورد استفاده قرار بگیرند. پژوهش حاضر با هدفی کاربردی درصدد است تعزیه و سایکودرام را مورد واکاوی و بررسی قرار داده و افتراقات و تشابهات آنان را بررسی کند. از اینروی مسئله اصلی آن واکاوی راهبردی جهت استفاده از این ویژگیها در سایکودرام یا تعزیه معاصر است. روش تحقیق کیفی به شیوه تطبیقی بر اساس مطالعات اسنادی و جمع آوری اطلاعات از منابع آرشیوی صوتی و بصری است. نتیجه حاصله نشان از آن دارد سایکودرام قابل انعطاف است و به مدیر یا کارگردان و همچنین شخص اول این اجازه را میدهد که در جهت تغییر و استفاده از فنون و همچنین تکنیکها انتخاب های خود را داشته باشند و همچنین تعزیه نیز در نوع خود قابل انعطاف است، میتوان در جلسات سایکودرام از تعزیه به شیوههای گوناگون استفاده کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| کاتارسیس؛ تراژدی؛ روان نمایشگری تعزیه؛ همدلی | ||
| مراجع | ||
منابعآبدینی، یاسمن (1383). مروری بر مبانی فلسفی ویژگیها و روشهای پژوهش کیفی. مجله روانشناسی و علوم تربیتی، 35(2)، 185-159.
برزوئیان، مرضیه و خاکی، محمدرضا (1399). نسبت ساختار اجتماعی شهری ایرانی با انعکاس درونمایه مظلومیت در متون تعزیه. فصلنامه علمی جامعهشناسی فرهنگ و هنر، 2(1)، 108-88.
پیتروتسلا، سالوو (1396). درآمدی بر نمایش درمانی (شخص و آستانه). ترجمهی مریم سلطانیان، تهران: سمت.
جلیلی، مرجان و اردلانی، حسین (1397). واکاوی واژه کاتارسیس ارسطو و تأثیر آن بر مخاطب تراژدی. چهارمین کنفرانس بینالمللی پژوهشهای مدیریت و علوم انسانی در ایران، تهران، https://civilica.com/doc/883060
چلکووسکی، پیتر جی (1384). تعزیه: آیین و نمایش در ایران. ترجمهی داود حاتمی، تهران: سمت.
حیدری، عبدالستار (1391). نظریهی کاتارسیس تراژیک در رسالهء شعرشناسی ارسطو. پایاننامه کارشناسی ارشد ، دانشگاه علامه طباطبایی.
شاقول، یوسف و مرتضوی، سیدرحمان (1389). دریدا و دموکراسی. مجله جستارهای سیاسی معاصر، 1(2)،63-47.
صادقی شهپر، علی (1387). روششناسی عرفان تطبیقی. پژوهشنامه ادیان، 2(4)، 108-83.
غریبپور، بهروز (1384). تئاتر در ایران، از ایران چه میدانم؟، تهران: دفتر پژوهشهای فرهنگی.
فتحی، طاهر (1399). سایکودرام، پیشگیری و درمان بیماریهای روانی- اجتماعی در صحنه نمایش. تهران: ناهید.
کریمپور، سمیرا و قزلسفلی، ماریه (1393). بررسی جایگاه مفهوم کاتارسیس ارسطو در نمایش تعزیهی ایرانی. کنفرانس بین المللی مهندسی، هنر و محیط زیست، https://civilica.com/doc/372509
محمدی وکیل، مینا (1396). رابطه هنر و اخلاق در فلسفه ارسطو، مجله فلسفه، 45(1)، 75-93.
مصلح، علیاصغر و پارسا خانقاه، مهدی (1390). واسازی به منزله یک استراتژی. مجله متافیزیک، 3(11)،79-52.
میرهاشمی، طاهره (1402). نشانهشناسی اجتماعی نمایشنامة «جعفرخان از فرنگ آمده» بر اساس نظریة پییر گیرو. فصلنامه علمی جامعه شناسی فرهنگ و هنر، 5(18)،49 -67.
References Ameln, falko vonm., & Becker-ebel, Jochen. (2020). Fundamentals of psychodrama. Springer Nature Singapore. Baim, clarl., & others. (2007). Psychodrama advances in theory and practice. London: routledge. Brunius, Teddy. (1973). Catharsis, in Dictionary of the History of Ideas, Ed.- in-Chief Philip Wiener, 264-270, New York: Ch. Scribners Sons. Derrida, Jacques. (1976). Of Grammatology, trans. Gayatri Chakravorty Spivak, Baltimore: Johns Hopkins University Press. Devereux, G. (1970). The Structure of Tragedy and the Structure of the Psyche in Aristotle’s Poetics, in Psychoanalysis and philosophy: Essays in Memory of Ernest Jones, ed. by C. Hanly and M. Lazerowitz, New York: International Universities Press. Guinagh, Barry. (1987). Catharsis and cognition in psychotherapy. New York: springer- verlag. Marcia, Karp., & others. (1998). The handbook of psychodrama. London: routledge. Marineau, Rene, f. (1989). Jacob levy Moreno- 1889-1974- father of psychodrama, sociometry and group psychotherapy. london: routledge. Zinn, Jeff. (2018). Theater and psychology: a symbiotic relationship. in book: Psychotherapy, Literature and the Visual and Performing Arts (pp.95-111). DOI:10.1007/978-3-319-75423-9_6 Nehamas, A. (1992). Pity and Fear in the Retoric and the Poetics, in Essay on Aristotles Poetics, ed. By A. Rorty, Princeton, NJ, Princeton University Press. Pappas, Nikolaos. (2001). Aristotle, in The Routledge Companion to Aesthetics, ed. by Berys Gaut and Dominic Mclver Lopes, 15 ˚ 26, London and New York, Routledge. Smith, James (2005). Jacques Derrida live thory. London and NewYork: Continnum | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 444 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 235 |
||